Ik las een bericht over Elle België waaruit blijkt dat zij artikelen hebben gepubliceerd die volledig geschreven zijn door AI. Op zich niet zo verrassend meer in 2025 maar wat echt niet kan is dat die stukken er stonden onder een verzonnen naam. Alsof er een journalist achter zat. Maar er was geen toelichting, geen uitleg en dus geen duidelijkheid. En dat is vreemd. Want dan lees je dus iets waarvan je denkt dat het een mens is, maar eigenlijk is het gewoon verzonnen. En de consument die het leest denkt dat het werkelijk door een persoon geschreven is.
Voordat men erachter was dat het geschreven was door AI ging er ook nog een aardige tijd aan voorbij. Het duurde lang voordat het bekend werd. Pas veel later ik kwam men erachter dat die journalisten eigenlijk helemaal niet bestonden. En dat zet je wel aan het denken. Hoeveel dingen lezen we eigenlijk waarvan we het gewoon maar aannemen?
In de horeca zou dat nooit kunnen gebeuren. Niet op die manier. Want als je werkt in een restaurant, café of hotel dan ben jij het. Jij bent je handelen, je gezicht, je houding en je stem. Alles samen: je hele persoonlijkheid. Het mooie, en het moeilijke, is dat er geen laagje is tussen jou en de gast. Geen buffer alleen jij met jouw persoonlijkheid, jouw ervaring, jouw tijd, jouw humor en kennis.
En we vergeten hoe kwetsbaar dat je maakt. Want als je een fout maakt dan rekenen mensen dat aan jou persoonlijk toe. Niet aan een systeem of een slechte dag van de tekstrobot. Maar aan jou. Terwijl die fout vaak gewoon ontstaat uit een samenloop van omstandigheden. Drukte of een misverstand in de keuken. Iets dat even achter de schermen niet zo goed liep. Dingen waar een gast geen idee van heeft, en misschien ook niet hoeft te hebben. Maar ze zijn er wel.
In een tijd waarin teksten, video’s, zelfs stemmen meer en meer door AI gegenereerd worden, blijft de horeca confronterend echt.
Wat je ziet, is wat je krijgt.
Gisteren mocht ik 4 studenten examineren. Jonge mensen, allemaal met hun eigen karakter, hun stijl, hun enthousiasme. Ze stonden er; geen gescripte pitch, geen glad verhaal maar gewoon zichzelf. Met alle twijfels, enthousiasme, gekke trekjes en onverwachte inzichten die erbij horen. En samen vormden ze een team. Niet helemaal perfect, maar wel overtuigend.
Misschien is dat wel de kracht van de horeca. Dat we blijven vertrouwen op mensen. Op de intuïtie, aanraking, letterlijk en figuurlijk. Op dingen die je (gelukkig) niet kunt automatiseren.
Natuurlijk, er komt een tijd dat AI ook in de horeca zijn weg vindt. Maar ik denk dat er altijd plek blijft voor het echte contact. De foutjes, nuances en het onverwachte. Want uiteindelijk is dát gastvrijheid.
Niet Altijd perfect maar wel persoonlijk.